«Είναι προκατάληψή μου ότι κανείς δεν αξίζει να ζει μια ζωή φόβου και ντροπής». ΜΚΒ σελ. xviii

Πολλά ΕΠΑ μεταβαίνουμε από την κατηγόρια, το ντρόπιασμα και την καταδίκη του εαυτού μας και των άλλων στο να μαθαίνουμε επιτέλους να κατονομάζουμε τι συμβαίνει πραγματικά. Καθώς το κάνουμε αυτό, ξεκινάμε να βγαίνουμε από το ρόλο του θύματος ή/και του θύτη. Ζητάμε από την Ανώτερή μας Δύναμη να μας βοηθήσει να απομακρύνουμε και να ελευθερώσουμε τις μη υγιείς μας συμπεριφορές, σκέψεις και συναισθήματα. Ναι, υπεστήκαμε κακοποίηση ή παραμέληση ως παιδιά και ίσως και ως ενήλικες, αλλά γνωρίζουμε ότι αυτό δε δικαιολογεί τη δυσλειτουργική συμπεριφορά μας σήμερα.

Καθώς αποκτούμε δύναμη και αναρρώνουμε, γινόμαστε επιζήσαντες σε θεραπεία και κατόπιν άνθρωποι που ευδοκιμούν. Σταδιακά και μερικές φορές πιο γρήγορα, αναπτύσσουμε νέες ικανότητες για υγιή ευημερία στη ζωή μας. Μαθαίνουμε ότι αξίζουμε μια ευτυχισμένη γεμάτη ζωή. Μαθαίνουμε ότι ανέκαθεν το αξίζαμε αυτό. Δε χρειάζεται να κάνουμε κάτι για είμαστε άξιοι, απλά ΕΙΜΑΣΤΕ άξιοι.

Ως πρόσωπα που ευδοκιμούν, τώρα γνωρίζουμε ότι η Ανώτερή μας Δύναμη είναι εκεί για μας. Μαθαίνουμε να έχουμε ανιδιοτελή αγάπη για τον εαυτό μας και τους άλλους.

Σήμερα αναγνωρίζω ότι αξίζω και δικαιούμαι μια ευτυχισμένη γεμάτη ζωή.