«Κατέληξα στο ότι ο μοναδικός τρόπος για να ξεπεράσω αυτό το αυτό-σαμποτάζ ήταν να ενσωματώσω τον επικριτικό γονιό μου στη διαδικασία ανάρρωσής μου». ΜΚΒ σελ. 207

Προσπαθήσαμε να αγνοήσουμε τον εσωτερικό επικριτικό γονιό - η κασέτα των φωνών που ακούγαμε ως παιδιά και που είχαμε συνηθίσει να ακούμε στο κεφάλι μας. Αν ήταν πολύ δυνατές για να τις αγνοήσουμε, προσπαθήσαμε να τις καταπολεμήσουμε, αλλά φαινόταν ότι πάντα έβρισκαν ένα τρόπο να κερδίσουν.

Στα ΕΠΑ μαθαίνουμε να ξεσκεπάζουμε το λόγο που αυτός ο κριτής έχει τόση μεγάλη δύναμη πάνω μας. Με το να αναγνωρίζουμε το τραύμα που βρίσκεται πίσω από τις φωνές καταλαβαίνουμε και σταδιακά μαθαίνουμε να υιοθετούμε νέες συμπεριφορές, για να σωπάσουμε αυτόν τον τύραννο στο κεφάλι μας.

Αυτό μας απελευθερώνει καθώς ρίχνουμε νέο φως στη ζωή μας σε μικρές δόσεις. Ξεκινάμε να εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας, τους άλλους και την Ανώτερή μας Δύναμη. Έχουμε πιο υγιείς σχέσεις, καθώς ανακαλύπτουμε ότι ελκόμαστε από τα δυνατά σημεία και το βάθος των ανθρώπων που μπορούν να διατηρήσουν ασφαλή τα συναισθήματά μας, αντί να μας αποξενώσουν.

Απαγκιστρωνόμαστε από τους δυσλειτουργικούς ανθρώπους. Ενώ ίσως να μας έχουν διδάξει τα μαθήματα που χρειαζόταν να μάθουμε, ξέρουμε ότι το να μείνουμε είναι τοξικό. Καθώς το κάνουμε αυτό δε νιώθουμε ντροπή ή τύψεις· είναι καιρός να προχωρήσουμε. Είμαστε ανοιχτοί στην επόμενη περιπέτεια.

Σήμερα θα έχω επίγνωση των προσπαθειών μου να σαμποτάρω τον εαυτό μου, γιατί πιστεύω στην υπόσχεση της ωρίμανσης που είναι μπροστά μου. Θα χρησιμοποιήσω τη σανίδα σωτηρίας μου - το υποστηρικτικό σύστημα που μου προσφέρουν τα ΕΠΑ.