«Επίσης, υπάρχουν τρόποι για να περιγράψουμε το πώς αποτυπώνονται στην πράξη τα δύο ιδεώδη της ψυχοθεραπείας: απουσία υπερβολικής έντασης στο σώμα και μια ουδέτερη αντίδραση σε συμβολικές συσχετίσεις και νοητικές αναπαραστάσεις του τραύματος». ΜΚΒ σελ. 622

Ορισμένοι πιστεύαμε ότι δεν υπήρξε διέξοδος, ότι η διαδικασία θα συνεχίζονταν ξανά και ξανά σαν κάποιο περίεργο παιχνίδι βασανιστηρίων. Δεν είχαμε στόχους, επειδή πιστεύαμε ότι δεν τους αξίζαμε. Νιώθαμε ωραία με το να βοηθάμε άλλους να πετύχουν τους δικούς τους στόχους, αλλά δεν μπορούσαμε να κάνουμε το ίδιο για τον εαυτό μας. Δε θέλαμε αυτήν την ευθύνη. Ήταν πιο ασφαλές να παραμείνουμε απλά «μικροί», να μην έχουμε καθόλου όνειρα ή ανάγκες.

Στα ΕΠΑ μαθαίνουμε ότι το να ζούμε στο σώμα μας είναι ζωτικό κομμάτι της ανάρρωσης. Αναζητούμε τρόπους για να ανακουφίσουμε την υπερβολική σωματική ένταση, ίσως με το να κάνουμε μασάζ σε ιδιαιτέρως ευαίσθητα σημεία του σώματος σε συνδυασμό με γιόγκα. Ανακαλύπτουμε ότι κουβαλάμε πολύ τραύμα στους μύες μας που θα πρέπει να απελευθερωθεί με κάποιον τρόπο. Συλλέγουμε την εμπειρία άλλων εντός και εκτός του προγράμματος και ενημερωνόμαστε διαβάζοντας κατάλληλο υλικό.

Δουλέψαμε τα Βήματα για να μην πυροδοτούμαστε πλέον νοητικά και κατ' επανάληψη από τα ίδια πράγματα. Τώρα αναζητούμε πια την ίδια ανακούφιση για το σώμα μας.

Σήμερα θα αποκτήσω συνείδηση της σωματικής μου έντασης και των σημείων του σώματός μου που την κουβαλάω. Η αναγνώριση αυτής της σύνδεσης με το τραύμα μου είναι ένας τρόπος για την έναρξη του ταξιδιού μου προς την πλήρη ανάρρωση.