«Έμπειρα μέλη των ΕΠΑ μιλούν για το θρήνο με μία αίσθηση γαλήνης αντί λύπης ή μνησικακίας». ΜΚΒ σελ. 200

Οι νεοφερμένοι, όταν ακούνε τα ΕΠΑ να μοιράζονται στις συγκεντρώσεις, ίσως αρχικά να ακούνε μόνο την εξιστόρηση των γεγονότων της παιδικής ηλικίας και των συνεπειών τους. Αν εξακολουθήσουν να έρχονται στις συγκεντρώσεις, ίσως να βιώσουν μια ασυνήθιστη μεταμόρφωση.

Με τον καιρό οι νεοφερμένοι ίσως να συνειδητοποιήσουν ότι όσα ακούνε δεν είναι απλά η αφήγηση μιας ιστορίας: είναι μια ευκαιρία να ακουστεί κάποιος. Κανείς δεν επιτρεπόταν να πει την ιστορία του στα αλκοολικά και τα δυσλειτουργικά μας σπίτια. Δεν νιώθαμε ότι μπορούσαμε να εμπιστευτούμε την οικογένειά μας να μας ακούσει, επειδή τα συναισθήματά μας υποτιμούνταν ή απορρίπτονταν.

Μέσα από την εμπειρία, ο νεοφερμένος μπορεί να ακούει τα μοιράσματά μας ως μια θαρραλέα, διορατική και εμπνευσμένη επανάκτηση της ζωής μας. Όταν μοιράζεται το έμπειρο μέλος, η αίσθηση γαλήνης δεν προέρχεται από την ιστορία. Η γαλήνη βρίσκεται στη συνειδητοποίηση ότι στις συγκεντρώσεις μάς επιτρέπεται να μιλήσουμε, να εμπιστευτούμε και να νιώσουμε συνήθως για πρώτη φορά. Καθότι δεν είμαστε πλέον φυλακισμένοι, αυτό που παρακολουθούμε είναι μια διαδικασία θρήνου που ελευθερώνει μια χαμένη ψυχή.

Σήμερα καθώς αρχίζω να απελευθερώνω την ψυχή μου από τη φυλακή της παιδικής μου ηλικίας, θα είμαι παρών για τους συνοδοιπόρους μου στα ΕΠΑ καθώς και εκείνοι κάνουν το ίδιο.