«Στα ενήλικα παιδιά η ΔΜΤΣ (Διαταραχή Μετα-τραυματικού Στρες) τείνει να εκδηλώνεται με συνεχή επαγρύπνηση, ψυχαναγκαστική συμπεριφορά και σωματικές αντιδράσεις που δύσκολα εντοπίζονται». ΜΚΒ σελ. 178

Οι στρατιώτες μαθαίνουν αμέσως ότι συνεχής επαγρύπνηση σημαίνει: «Πρόσεχε! Ο εχθρός πλησιάζει!».

Στην πατρική μας οικογένεια είχαμε εμπειρίες επαγρύπνησης σε τακτική βάση. Αν δεν προσέχαμε, τότε οι ίδιοι ή κάποιος άλλος μπορούσε να πληγωθεί. Κατά τη διάρκεια αυτών των εμπειριών ορκιστήκαμε ότι δε θα κάναμε ποτέ κάτι τέτοιο στη δική μας οικογένεια.

Αλλά αλίμονο! Είχαμε μάθει πολύ καλά το μάθημά μας. Κάτι φαίνεται να μας τραβά και είναι σαν να μπαίνουμε σε κατάσταση έκστασης ουρλιάζοντας, μειώνοντας ή βρίζοντας τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Μαλώνουμε, απειλούμε, χτυπάμε τις πόρτες και μετά φεύγουμε σε χρόνο μηδέν. Σπρώχνουμε μακριά μας εκείνους που αγαπάμε περισσότερο. Μετά από τόσες γενιές έχουμε γίνει και οι ίδιοι εκείνα τα πρόσωπα που προκαλούν αντιδράσεις συνεχούς επαγρύπνησης στους αγαπημένους μας.

Όταν συνειδητοποιούμε ότι έχουμε γίνει οι θύτες, αναζητούμε βοήθεια στα δωμάτια των ΕΠΑ. Εντοπίζουμε τη ρίζα της συνεχούς επαγρύπνησής μας μέσα από τη δουλειά με τα Βήματα. Εξετάζουμε προσεκτικά τα «κουμπιά» μας για να προσπαθήσουμε να προσδιορίσουμε τον τρόπο και την πηγή προέλευσής τους. Τα «κουμπιά» που προέρχονται από τη διαρκή επαγρύπνησή μας είναι αυτά που μας κάνουν να αντιδρούμε χωρίς λόγο, να παγώνουμε, να κρατάμε την αναπνοή μας και να τρέμουμε. Καθώς μαθαίνουμε περισσότερα συχνά στον πυρήνα μας βρίσκουμε φόβο και ενοχή και αυτά τα συναισθήματα είναι συνήθως παγωμένα. Για να μπορέσουμε να θεραπευτούμε ξαναδίνουμε ζωή σε αυτά τα συναισθήματα.

Σήμερα αν δω ότι με τσιγκλάνε οι αντιδράσεις που προέρχονται από τη συνεχή επαγρύπνησή μου θα κόψω ταχύτητα και θα παίρνω βαθιές αναπνοές,. Μπορώ να φροντίσω τον εαυτό μου μέσα σε αυτή τη διαδικασία.