«Το κουτσομπολιό, οι δραματικές σκηνές, η αναμένουσα επαγγελματική αποτυχία ή η φθίνουσα υγεία συχνά είναι ο αναβρασμός που τα ενήλικα παιδιά προκαλούν στη ζωή τους για να αισθάνονται σε επαφή με την πραγματικότητα. Αυτές οι συμπεριφορές συνιστούν "εθισμό" στην έξαψη ή το φόβο, παρόλο που σπάνια αναφέρονται ως τέτοιες». ΜΚΒ σελ. 16

Πολλοί ήρθαμε στα ΕΠΑ χωρίς να γνωρίζουμε ενδεχομένως το βάθος του χάους που είχαμε προκαλέσει γύρω μας. Νιώθαμε ότι ήμασταν σε μια ομίχλη από όπου δεν μπορούσαμε να βρούμε διέξοδο. Δεν προκαλέσαμε συνειδητά αυτό το χάος. Η συμπεριφορά μας ήταν αποτέλεσμα του συναισθηματικού και ίσως του σωματικού χάους που βιώσαμε στο δυσλειτουργικό και κακοποιητικό σπίτι της παιδικής μας ηλικίας.

Καθώς μάθαμε περισσότερα για το πώς παρακινούμασταν από τον εθισμό μας στην έξαψη αρχίσαμε να βλέπουμε το πώς τελικά μας τροφοδοτούσε ο φόβος μας. Και συνειδητοποιήσαμε ότι θα χρειαζόταν να κλείσει αυτό το «εσωτερικό μας φαρμακείο». Η έκρηξη αδρεναλίνης, την οποία δε γνωρίζαμε καν, εμπόδιζε οποιαδήποτε πρόοδο. Ξέραμε ότι το χάος έπρεπε να σταματήσει.

Καθώς βρίσκουμε τις απαντήσεις στις συγκεντρώσεις μας και μέσα από την αλληλεπίδρασή μας με άλλους, αρχίζουμε να φροντίζουμε τον εαυτό μας με ένα υγιές πρόγραμμα που μας δίνει ηρεμία και γαλήνη. Δεσμευόμαστε να αλλάξουμε, γιατί βιώναμε πόνο και άγχος και θέλουμε να ξεμπερδεύουμε με αυτά. Τώρα έχουμε τον εσωτερικό μας ανιχνευτή και βλέπουμε τι έρχεται· αν δεν αισθανόμαστε καλά με κάτι κάνουμε μια παύση για όσο χρειαστεί. Μετά απομακρυνόμαστε. Συνειδητοποιούμε ότι διακινδυνεύει η υγεία του Εσωτερικού μας Παιδιού.

Σήμερα θα δώσω στο Εσωτερικό μου Παιδί και στον ενήλικα το δώρο της ελευθερίας από το φόβο και τη μη υγιή έξαψη που και οι δύο χρειαζόμαστε και αξίζουμε.