«Η ανάρρωση στα ΕΠΑ ξεκινά όταν το ενήλικο παιδί παραιτείται, ζητά βοήθεια και δέχεται τη βοήθεια που του προσφέρεται». ΜΚΒ σελ. 123

Πολλοί μεγαλώσαμε σε οικογένειες όπου το να παραιτούμαστε δε θεωρούνταν αποδεκτό, πόσο μάλλον το να ζητάμε βοήθεια. Υποτίθεται ότι έπρεπε απλά να γνωρίζουμε πώς να τα κάνουμε όλα και όταν δεν μπορούσαμε να το καταλάβουμε αυτό από μόνοι μας τότε με κάποιο τρόπο τιμωρούμασταν.

Ως ενήλικες γνωρίζαμε ότι θα έπρεπε να τα κάνουμε όλα μόνοι μας, γιατί δεν ξέραμε πώς να βασιζόμαστε στους άλλους. Το να ζητήσουμε βοήθεια θα μας έκανε να φαινόμαστε ανεπαρκείς ή θα έδινε έναν λόγο στους άλλους να πιστέψουν ότι δεν ήμασταν αρκετά έξυπνοι.

Έτσι λοιπόν συνεχίσαμε κατ' αυτόν τον τρόπο, ώσπου μια μέρα δεν μπορούσαμε πλέον να το κάνουμε. Κάτι λύγισε και πιάσαμε πάτο. Δεν μπορούσαμε πλέον να διαχειριστούμε τη ζωή· δε μας δόθηκαν ποτέ τα σωστά εργαλεία.

Είμαστε οι τυχεροί στην οικογένειά μας, γιατί βρήκαμε βοήθεια σε μία συγκέντρωση των ΕΠΑ. Μάθαμε ότι είναι εντάξει να ζητάμε βοήθεια - δεν προοριζόμασταν ποτέ να τα κάνουμε όλα μόνοι μας. Μας δόθηκαν τα λάθος μηνύματα.

Σήμερα θα θυμηθώ ότι το σύστημα συμπαράστασής μου στα ΕΠΑ μού είναι πάντα διαθέσιμο. Απλά θα πρέπει να είμαι πρόθυμος να ζητήσω.