«Για να προοδεύσουμε πρέπει να θέλουμε τον τρόπο ζωής των ΕΠΑ και όλα όσα έχει να προσφέρει». ΜΚΒ σελ. 33

Πολλοί πηγαίνουμε πιστά στην εβδομαδιαία μας συγκέντρωση και νιώθουμε ότι δουλεύουμε το πρόγραμμα. Αναγνωρίζουμε ότι τα ΕΠΑ μάς έχουν βοηθήσει να κάνουμε θετικές αλλαγές στη ζωή μας, αλλά ο ενθουσιασμός μας δεν είναι όπως ήταν κάποτε και δε παρατηρούμε πλέον κάποια ιδιαίτερη αλλαγή. Ναι, ασφαλώς υπάρχουν άλλα πράγματα που θα θέλαμε να διορθώσουμε στη ζωή μας αλλά αυτό απλά δε συμβαίνει. Ενώ εκτιμούμε την ειλικρίνεια που λαμβάνει χώρα στις συγκεντρώσεις μας, αρχίζουμε να σκεφτόμαστε ότι το πρόγραμμα δε δουλεύει άλλο πια για εμάς, ότι ίσως είναι ώρα να προχωρήσουμε σε κάτι άλλο.

Εάν διαπιστώσουμε ότι κάνουμε τέτοιες σκέψεις ίσως είναι ώρα για μία καταγραφή. Έχουμε μία ενεργή σχέση με μία Ανώτερη Δύναμη; Έχουμε έναν υποστηρικτή/συνοδοιπόρο στο πρόγραμμα με τον οποίον μιλάμε τακτικά για υποστήριξη και καθοδήγηση; Πηγαίνουμε σε άλλες συγκεντρώσεις - ίσως ακόμη και τηλεφωνικές ή διαδικτυακές - για να αποκτήσουμε μία νέα οπτική; Έχουμε προσφέρει υπηρεσία για να βγούμε από τη ζώνη ασφαλείας μας; Εάν απαντήσουμε «όχι» σε αυτές τις ερωτήσεις, τότε ίσως να μην είναι το πρόγραμμα που δε δουλεύει. Ίσως να μη βλέπουμε το πλήρες δυναμικό του προγράμματος.

Σήμερα θα επανεκτιμήσω τη δέσμευσή μου στο πώς δουλεύω το πρόγραμμα, γιατί ξέρω ότι δουλεύει για εμένα όταν το δουλεύω. Και το αξίζω!