«Όντας ενήλικα παιδιά έχουμε μάθει να υπομένουμε τεράστιες ποσότητες κακοποίησης και μοναχικότητας που μόνο εμείς καταλαβαίνουμε». ΜΚΒ σελ. 68

Ως ενήλικα παιδιά συχνά ξεχνάμε ότι η απομόνωση είναι τόσο φυσιολογική για εμάς όσο η αναπνοή. Ίσως να μη συνειδητοποιούμε καν ότι απομονωνόμαστε. Η πρώτη μας αντίδραση στον πόνο συνήθως είναι να τον κρατάμε μέσα μας περιμένοντας να φτάσουμε στο μαρτύριο μέχρι να τον μοιραστούμε με κάποιον ή να ζητήσουμε βοήθεια.

Τα εργαλεία του προγράμματος των ΕΠΑ μάς βοηθούν να βγούμε από την απομόνωσή μας και να αρχίσουμε να διαμορφώνουμε καινούριες συνήθειες. Όταν κάτι μας τρομάζει ή μας αναστατώνει, μπορούμε να πάμε σε μία συγκέντρωση ή να τηλεφωνήσουμε στον υποστηρικτή μας. Όταν μοιραζόμαστε το πώς νιώθουμε στις συγκεντρώσεις, κοιτάζουμε γύρω στο δωμάτιο και συχνά βλέπουμε καταφατικά νεύματα. Τα συναισθήματα που ντρεπόμασταν τόσο πολύ να παραδεχτούμε καταλήγουν να μην είναι τόσο άσχημα καθώς συνειδητοποιούμε ότι δεν είμαστε μόνοι. Ο τρόπος σκέψης μας του «άσπρο-μαύρο» ίσως μας κάνει να βλέπουμε τα πράγματα πολύ χειρότερα από ό,τι πραγματικά είναι.

Έχουμε νιώσει μόνοι για πάρα πολύ καιρό, αλλά δε χρειάζεται να νιώθουμε έτσι πλέον. Μέσα από τη δουλειά με το πρόγραμμα των ΕΠΑ μπορούμε να τοποθετήσουμε την εμπιστοσύνη μας σε μία Ανώτερη Δύναμη και να γνωρίζουμε ότι θα είμαστε ασφαλείς παραδίδοντας τον πόνο μας σε Αυτήν. Μπορούμε να παραδώσουμε την ανάγκη μας να απομονωνόμαστε.

Σήμερα θα θυμάμαι ότι δε χρειάζεται να υποφέρω στη σιωπή. Έχω ένα πρόγραμμα που με βοηθάει να μαθαίνω να σπάω τη συνήθειά μου να απομονώνομαι.