«Η απομόνωση είναι το καταφύγιο από τον πόνο της αναποφασιστικότητας που μας παραλύει. Αυτή η απόσυρση στην άρνηση θολώνει την επίγνωσή μας για την καταστρεπτική πραγματικότητα του αλκοολισμού σε μια οικογένεια και αποτελεί το πρώτο στάδιο πένθους και θρήνου».  ΜΚΒ σελ. 82

Η απομόνωση είναι ένας τρόπος να προστατεύσουμε τον εαυτό μας από το θρήνο της παιδικής μας ηλικίας. Ήμασταν μόνοι μας και δεν είχαμε κανέναν να μας «καταλαβαίνει». Η προστασία του εαυτού μας μέσω της απομόνωσης είναι συνηθισμένο μεταξύ των ΕΠΑ. Μπορεί να παρακολουθούμε συγκεντρώσεις, να δουλεύουμε τα Βήματα, να πηγαίνουμε σε ριτρίτ ή να συναναστρεφόμαστε με μέλη πριν ή μετά τις συγκεντρώσεις, να κάνουμε όλα αυτά τα πράγματα και ακόμη να προστατεύουμε τον εαυτό μας από τη συνειδητή, βαθύτερη γνώση των απωλειών μας. Στην προσπάθεια να αποφύγουμε το θρήνο μπορεί να μοιραζόμαστε επιφανειακά ή και καθόλου. Μπορεί να πάμε καθυστερημένα στη συγκέντρωση και να φεύγουμε αμέσως μετά το κλείσιμο. Έτσι ακόμα και στην ανάρρωση μπορεί να παραμείνουμε μόνοι για μην έρθουμε σε επαφή με τον πόνο του θρήνου μας.

Παρόλα αυτά αυτή η απομόνωση ενδέχεται να είναι μέρος της διαδικασίας του θρήνου και δικαιούμαστε να μείνουμε απομονωμένοι για όσο διάστημα χρειαζόμαστε προκειμένου να νιώσουμε ασφαλείς. Αν και φαίνεται αντιφατικό, ως συνοδοιπόροι στο πρόγραμμα το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε για κάποιον που απομονώνεται είναι να του επιτρέψουμε να πενθήσει με τον τρόπο που χρειάζεται αρκεί να μην προκαλεί κάποιο αδικαιολόγητο περισπασμό στις συγκεντρώσεις. Δεν υπάρχει κανένα χρονοδιάγραμμα.

Σήμερα θα δώσω στον εαυτό μου την άδεια να πενθήσει με τον δικό του τρόπο. Εάν απομονώνομαι, θα είμαι τρυφερός με τον εαυτό μου και θα είμαι εκεί που χρειάζεται να είμαι μέχρι να είμαι έτοιμος να προσεγγίσω κάποιον.