«Η αλλαγή ήταν δύσκολη στη ζωή μου αλλά απολύτως ουσιαστική». ΜΚΒ σελ. 410

Ως παιδιά προσκολληθήκαμε στις δυσλειτουργικές μας οικογένειες και προσευχόμασταν να μην μας εγκαταλείψουν, επειδή αυτή θα ήταν η πιο καταστροφική αλλαγή από όλες. Ως ενήλικες εξακολουθούσαμε να είμαστε προσκολλημένοι στη ζωή όπως την ξέραμε. Αντισταθήκαμε στην αλλαγή, γιατί έφερνε για εμάς στην επιφάνεια πάρα πολλά ζητήματα και ερωτήματα.

Τελικά συνειδητοποιήσαμε ότι οι οικογένειές μας μάς άφησαν πολύ καιρό πριν και συναισθηματικά και πνευματικά, ακόμα κι αν δεν το έκαναν σωματικά. Μέσα από αυτήν την γνώση κάτι κινήθηκε μέσα μας για τον τρόπο που θέλαμε να ζήσουμε και κάναμε χώρο για αλλαγή.

Στα ΕΠΑ βλέπουμε την απαγκίστρωσή μας από την οικογένεια ως μία νέα ευκαιρία για ωρίμανση. Μπορεί ακόμα να έχουμε παρέες, αλλά όταν καταλαβαίνουμε ότι ο αλλαγμένος μας εαυτός δεν είναι πια ευπρόσδεκτος με τον ίδιο τρόπο μειώνεται η λαχτάρα μας για τα παλιά.

Καθώς μαθαίνουμε να κάνουμε προσωπική απογραφή σε τακτική βάση, κάνουμε περισσότερο χώρο για θετικές αλλαγές και για την Ανώτερή μας Δύναμη. Βλέπουμε το παρελθόν μας με «πιο καθαρό φακό» και αναγνωρίζουμε τα φοβερά οφέλη που καρπωνόμαστε από τη νέα μας ζωή στα ΕΠΑ. Με ευγνωμοσύνη συνειδητοποιούμε ότι η Ανώτερή μας Δύναμη κάνει για εμάς αυτό που δεν μπορούσαμε να κάνουμε μόνοι μας. Αρχίζουμε να βλέπουμε τη ζωή σαν μία περιπέτεια. Αναγνωρίζουμε την αλλαγή ως την κινητήρια δύναμη που φέρνει χαρά, το σπουδαιότερο από τα ανθρώπινα συναισθήματα.

Σήμερα θα προσέξω ότι όταν δεν αντιστέκομαι πια στην αλλαγή θα βιώσω  ευτυχία και γαλήνη.