«Πολλοί έχουμε παιδιά που πιθανόν να πληρούν μία μέρα τις προϋποθέσεις των ΕΠΑ εξαιτίας της μεταβίβασης σε αυτά της ασθένειας της οικογενειακής δυσλειτουργικής». ΜΚΒ σελ. 156

Θυμόμαστε που αναρωτιόμασταν ως παιδιά γιατί η ζωή να είναι τόσο άσχημη για εμάς και όχι για άλλα παιδιά. Φανταζόμασταν πόσο διαφορετικά θα συμπεριφερόμασταν στα δικά μας παιδιά. Εκείνα δε θα ένιωθαν ποτέ έτσι, γιατί εμείς θα ήμασταν οι καλύτεροι γονείς - οι γονείς που πάντα θέλαμε.

Παρόλα αυτά οι περισσότεροι δεν καταφέραμε να εκπληρώσουμε αυτήν την φαντασίωση. Θέλαμε να συμπεριφερόμαστε ως στοργικοί γονείς, αλλά συχνά πιάναμε τον εαυτό μας να κάνει το αντίθετο. Τί πήγαινε στραβά με εμάς; Ήταν τα παιδάκια μας, γιατί δεν μπορούσαμε να κάνουμε τα πράγματα καλύτερα; Και άρχισε να μας βασανίζει η ενοχή. Αλλά δεν είχαμε συνειδητοποιήσει ακόμη ότι οι συνέπειες κατά την παιδική μας ηλικία, είχαν εμποτιστεί μέσα μας. Ό,τι κι να είχαμε υποσχεθεί στον εαυτό μας, όσο ειλικρινείς και να ήμασταν επαναλάβαμε τις ίδιες συμπεριφορές.

Στα ΕΠΑ ανακουφιζόμαστε όταν ακούμε άλλους να μιλούν για την ίδια ενοχή να μην μπορούν να είναι οι γονείς που θα ήθελαν. Είναι ανακουφιστικό να γνωρίζουμε ότι δεν είμαστε μόνοι.

Μαθαίνουμε ότι ο τρόπος για να θεραπεύσουμε τη σχέση με τα παιδιά μας είναι να θεραπεύσουμε πρώτα τον εαυτό μας με το να αναρρώσουμε από το φορτίο που κουβαλάμε από την παιδική μας ηλικία. Καθώς το κάνουμε αυτό, αρχίζουμε να υψώνουμε τα κεφάλι μας και να ελευθερωνόμαστε από την ενοχή που μας κρατάει κολλημένους. Αρχίζουμε να αλλάζουμε τον τρόπο που κάνουμε τα πράγματα.

Σήμερα θα εστιάσω στη δική μου ανάρρωση και θα θεραπεύσω τον εαυτό μου πρώτα γνωρίζοντας ότι αυτός είναι ο τρόπος να έχω τον πιο θετικό αντίκτυπο στους αγαπημένους μου.