«Η ντροπή για την εικόνα του σώματος εκτίνεται πέρα από το βάρος ή το σχήμα του σώματός μας». ΜΚΒ σελ. 441

Ως παιδιά πολλοί δεχτήκαμε έντονη κοροϊδία για την εμφάνισή μας από την οικογένειά μας. Αφορμές για αστεία αποτέλεσαν τα χαρακτηριστικά του προσώπου μας, σημεία του σώματός μας, η φωνή, τα μαλλιά, τα νύχια, τα αυτιά, τα δόντια, η εθνικότητά μας και πολλά άλλα.

Προκειμένου να επιβιώσουμε πολλοί προσποιηθήκαμε ότι δε μας ενοχλούσαν αυτά. Αλλά κατά βάθος νιώθαμε ντροπή. Για να βρούμε έναν τρόπο να ενταχθούμε τρώγαμε διαφορετικά, είχαμε αφέλειες, καλύπταμε τα αυτιά μας, πλέναμε ακατάπαυστα το πρόσωπό μας και φορούσαμε ρούχα που κάλυπταν τα σημεία για τα οποία μας κορόιδευαν. Αλλά συνήθως αυτό δε δούλευε - στο τέλος κάθε ημέρας μάς περιέβαλαν η ντροπή και η εγκατάλειψη. Χάσαμε τα πάντα όταν μας εγκατέλειψαν, γιατί μέσα από αυτό μάθαμε να εγκαταλείπουμε τον εαυτό μας. Το σώμα μας ήταν ένα ακόμη κομμάτι του εαυτού μας που δεν ανήκε σε εμάς.

Κατά τη διάρκεια της αναρρωτικής διαδικασίας αρχίζουμε να παίρνουμε κάποια γεύση του Αληθινού μας Εαυτού στις συγκεντρώσεις, καθώς «βλέπουμε» τον εαυτό μας στις ιστορίες των άλλων. Επιτέλους αρχίζουμε να νιώθουμε αποδοχή, μία αγκαλιά τη φορά. Η ανάγνωση της βιβλιογραφίας των ΕΠΑ επιβεβαιώνει ότι δεν είμαστε τρελοί. Μπορεί να μας έχει κλαπεί η παιδική μας ηλικία, αλλά με κάποιον τρόπο επιβιώσαμε. Με αυτήν ακριβώς τη δύναμη της επιβίωση δουλεύουμε με επιμονή το πρόγραμμά μας. Σιγά-σιγά όταν κοιτάζουμε τον εαυτό μας, αρχίζουμε να κάνουμε το πιο σημαντικό πράγμα που μπορεί να φανταστεί κανείς: αποδεχόμαστε την εμφάνισή μας.

Σήμερα θα κοιτάξω ολόκληρο τον εαυτό μου στον καθρέπτη, θα χαμογελάσω και θα πω: «Αγαπάω κάθε σου κομμάτι. Είμαι περήφανος για το πόσο σκληρά δουλεύεις για να σπάσεις τον κύκλο της ντροπής».