«Πολλά "αόρατα" παιδιά εφαρμόζουν την "ανορεξία των σχέσεων"». ΜΚΒ σελ. 135

Τα ενήλικα παιδιά μαθαίνουν πολλά μεγαλώνοντας σε ένα δυσλειτουργικό σπίτι. Δυστυχώς ένα από τα πρώτα πράγματα που μάθαμε ήταν να μην εμπιστευόμαστε. Μάθαμε να βάζουμε έναν τοίχο γύρω μας για να προστατευτούμε από τον πόνο.

Αυτός ο τοίχος μάς ακολουθεί στην ενήλικη ζωή και επισκιάζει όλες μας τις σχέσεις με γνωστούς, φίλους, συνεργάτες και κυρίως τη στενή μας σχέση με έναν/μία σύντροφο/σύζυγο. Σε αντίθεση με την πατρική μας οικογένεια, ανακαλύπτουμε ότι μία υγιής σχέση απαιτεί ένα βαθμό εμπιστοσύνης, κάτι τόσο ξένο σε εμάς που η ασφάλειά μας νιώθει να απειλείται.

Όταν μας δίνεται η ευκαιρία να αποχωριστούμε την ασπίδα μας και να επιτρέψουμε σε κάποιον να παραβεί τον προστατευτικό μας τοίχο, κάποιοι επιλέγουμε είτε να εμποδίσουμε είτε να τερματίσουμε τη σχέση. Φοβόμαστε την αποτυχία, αλλά σαμποτάρουμε την ίδια μας την επιτυχία.

Καθώς γινόμαστε πιο δυνατοί συναισθηματικά μέσα από το πρόγραμμα ανάρρωσής μας των ΕΠΑ, αρχίζουμε να αφαιρούμε τα τούβλα από τον τοίχο μας γνωρίζοντας ότι μπορούμε τώρα να αποδεχτούμε ό,τι μας φέρνει η ζωή με την αγάπη και την υποστήριξη που έχουμε από τον εαυτό μας, από την Ανώτερη Δύναμή μας και τους συνοδοιπόρους μας στο πρόγραμμα.

Σήμερα θα συνεχίσω να ωριμάζω συναισθηματικά μέσα από τη γνώση ότι τα ΕΠΑ και η Ανώτερή μου Δύναμη θα με καθοδηγήσουν στο να αποκτήσω τη δύναμη να εμπιστεύομαι άλλους.