«Έχουμε υπερβολικά ανεπτυγμένη την αίσθηση της ευθύνης και μας είναι πιο εύκολο να ασχολούμαστε με άλλους παρά με τον εαυτό μας. Αυτό μας αποτρέπει από το να εξετάζουμε προσεκτικά τα δικά μας ελαττώματα κλπ». ΜΚΒ σελ. 14

Η τάση των περισσότερων είναι να οικειοποιούμαστε κάθε πρόβλημα γύρω μας. Είμαστε οι «επιδιορθωτές». Δεν έχει σημασία εάν μας ζητήθηκε να βοηθήσουμε ή όχι - θα δώσουμε την πλήρη προσοχή μας στο πρόβλημα του καθενός.

Δεν είναι δύσκολο να εκτιμήσουμε από πού προήλθε αυτή η τάση. Η ευθύνη για το χάος που επικρατούσε στην οικογένειά μας επανειλημμένα έπεφτε στους μικρούς παιδικούς μας ώμους. Βρεθήκαμε εν μέσω της δυσλειτουργίας των ενηλίκων σε πολύ μικρή ηλικία. Μάθαμε ότι ήταν δική μας δουλειά να εστιάζουμε στους άλλους και να βελτιώνουμε τα πράγματα. Μάθαμε επίσης ότι οι ανάγκες και οι επιθυμίες μας δεν ήταν σημαντικές. Αυτό έγινε συνήθεια, την οποία μεταφέραμε στην ενήλικη ζωή μας και η οποία μας εμπόδισε από το να κοιτάξουμε τον εαυτό μας.

Στα ΕΠΑ, ίσως για πρώτη φορά, μας ζητείται να εστιάσουμε στον εαυτό μας και να αναλάβουμε το μερίδιό μας στη δυσλειτουργική μας ζωή. Αναγνωρίζουμε τα ελαττώματα του χαρακτήρα μας. Καθώς το κάνουμε αυτό, καθοδηγούμαστε ομαλά μέσα από τη διαδικασία του να ξαναγινόμαστε γονείς του εαυτού μας με αγάπη και ευγένεια.

Μαθαίνουμε ότι οι ανάγκες μας είναι σημαντικές. Τα συναισθήματά μας είναι άξια προσοχής. Η ισχυρή τάση μας να διορθώνουμε τους άλλους ελαττώνεται. Έτσι κι αλλιώς, δεν ήταν ποτέ δική μας δουλειά. Αρχίζουμε να συνηθίζουμε αυτήν την νέα ελευθερία.

Σήμερα γνωρίζω ότι εάν δε δημιούργησα εγώ το πρόβλημα, δεν είμαι υπεύθυνος για τη λύση. Επικεντρώνομαι στον εαυτό μου.