«Το να καταπιέζουμε και να κρύβουμε από τη συνειδητότητα το ιστορικό μίας ζωής τραυμάτων και πόνου είναι οδυνηρό, όχι μεταφορικά επώδυνο ή σωματικά επώδυνο, αλλά σωματικά βασανιστικό. Είναι θέμα αίματος, ιστών, νευρών και οστών». ΜΚΒ σελ. 623

Τα σώματά μας πονούσαν. Ξυπνούσαμε τη νύχτα. Στεκόμασταν εκεί λουσμένοι στον ιδρώτα, οι παλμοί μας να καλπάζουν. Βλέπαμε σκοτεινές φιγούρες να έρχονται καταπάνω μας και μετά συνειδητοποιούσαμε προς έκπληξή μας ότι ήμασταν ασφαλείς. Κατά τη διάρκεια της ημέρας μας, όταν οι άνθρωποι μάς αγκάλιαζαν ή μας έσφιγγαν τα χέρια, μπορούσαμε να καταλάβουμε ότι ένιωθαν περισσότερο χαλαροί από εμάς. Όταν προσπαθούσαμε να ακουμπήσουμε τα δάχτυλα των ποδιών μας ή να εκτελέσουμε άλλες σωματικές δραστηριότητες, παλεύαμε. Συχνά αρρωσταίναμε, γιατί μεταφέραμε το τραύμα στο σώμα μας.

Σιγά-σιγά καταλήγουμε να συνειδητοποιούμε ότι για να αναρρώσουμε χρειαζόμαστε κάτι περισσότερο από το να μιλάμε απλά. Χρειαζόμαστε, επίσης, να βρούμε τρόπο να χαλαρώσουμε το σώμα μας Χρειαζόμαστε να λυθούμε σωματικά και συναισθηματικά, νοητικά και πνευματικά. Σταδιακά και με υπομονή βρίσκουμε τρόπους να το καταφέρουμε δοκιμάζοντας καινούρια πράγματα μέχρι να μάθουμε τί δουλεύει για εμάς. Αγκαλιάζουμε αυτή τη διαδικασία στο μονοπάτι μας προς μία καλύτερη, υγιέστερη ζωή. Αναζητούμε εξωτερική βοήθεια, όταν τη χρειαζόμαστε και μοιραζόμαστε την πρόοδό μας στον ασφαλή παράδεισο των ΕΠΑ.

Σήμερα δίνω προσοχή στη σωματική μου υγεία. Θα κλείσω ένα ραντεβού με το γιατρό εάν το χρειάζομαι. Θα εξερευνήσω επίσης διαφορετικούς τρόπους για να απελευθερώσω το τραύμα από το σώμα μου, εμπιστευόμενος ότι θα βρω αυτό που δουλεύει για εμένα, μία μέρα τη φορά.