«Στα ΕΠΑ μεταφέρουμε την αφύπνιση του πνεύματος ως το βαθύτερο επίπεδο, όπου το Εσωτερικό Παιδί έχει παραλύσει από φόβο». ΜΚΒ σελ. 360

Όταν πήραμε μέρος στην πρώτη μας συγκέντρωση των ΕΠΑ, η γλώσσα των Δώδεκα Βημάτων ίσως να μας τρόμαξε. Τί στο καλό ήταν αυτό για το οποίο μιλούσαν αυτοί οι άνθρωποι; Μήπως ανήκαν σε κάποια αίρεση; Ήταν ασφαλές να συνεχίσω να έρχομαι εδώ; Μπορούσαν όντως αυτοί οι άνθρωποι να είναι χαρούμενοι, παρόλα τα προβλήματά τους;

Καθώς συνεχίσαμε να πηγαίνουμε στις συγκεντρώσεις, μάθαμε να εξερευνούμε την ανάρρωση σιγά-σιγά και να αρχίζουμε να γινόμαστε ένας εσωτερικός στοργικός γονιός για αυτά τα πληγωμένα κομμάτια του εαυτού μας που πονούσαν για πολύ καιρό. Ανακαλύψαμε τον πόνο και την ντροπή που υπήρχαν βαθιά μέσα μας. Αλλά επίσης βρήκαμε ότι κάτω από αυτά υπήρχε μία ανεξάντλητη πηγή ζωής, η ενέργεια που θα μας βοηθούσε να τα βγάλουμε πέρα με οτιδήποτε. Ανακαλύψαμε ένα μονοπάτι μέσα μας, ένα μονοπάτι που θα μπορούσε να μας οδηγήσει στο σπίτι, αν είχαμε το κουράγιο να το διαβούμε. Δε χρειαζόταν πια να το κάνουμε μόνοι μας.

Σήμερα έχω την πίστη ότι με το να παρηγορώ το Εσωτερικό μου Παιδί, ταυτόχρονα έρχομαι πιο κοντά στην Ανώτερή μου Δύναμη.