«Εθιστήκαμε στην έξαψη». ΜΚΒ σελ. 16

Για τους περισσότερους ανθρώπους είναι πολλά εκείνα που μπορούν να προκαλέσουν έξαψη: η παρακολούθηση μιας νέας ταινίας, μία επίσκεψη από έναν παλιό καλό φίλο, η προετοιμασία των διακοπών, τα ψώνια, η απόκτηση ενός νέου κατοικίδιου, ο εορτασμός των γενεθλίων ακόμη και το σεξ. Αλλά για πολλά ενήλικα παιδιά, το πρόβλημα είναι η ανάγκη μας να προκαλούμε έξαψη για να νιώθουμε ζωντανοί. Πολύ συχνά, αυτό γίνεται με έναν αρνητικό τρόπο που βλάπτει εμάς και τις σχέσεις μας.

Στην ενήλικη ζωή, αυτός ο εθισμός στην έξαψη μπορεί να εμφανιστεί με πολλούς τρόπους, όπως το να ξεκινάμε συνεχώς καυγάδες με το σύντροφό μας, να έχουμε μια σχέση που προκαλεί έξαψη και μετά πόνο, να ασχολούμαστε με ακραία αθλήματα γιατί λαχταράμε την αδρεναλίνη ή να χρησιμοποιούμε ναρκωτικά ή αλκοόλ για να νιώσουμε καλύτερα. Αν δεν έχουμε ένα συγκεκριμένο επίπεδο έξαψης στη ζωή μας σε τακτική βάση, νιώθουμε ότι η ζωή είναι βαρετή, ότι κάτι πάει στραβά, ότι κάτι στερούμαστε ή ότι απλά δε μας αγαπάνε.

Στην ανάρρωση μπορούμε να αναγνωρίσουμε τους τρόπους με τους οποίους προκαλούμε έξαψη που βλάπτει εμάς και τους αγαπημένους μας. Τότε μαθαίνουμε να σταματάμε τον εαυτό μας προτού ξεφύγουμε. Αυτό μπορεί να μας προσφέρει μία αίσθηση ηρεμίας που ίσως μας φανεί άβολη αρχικά, αλλά θα τη συνηθίσουμε. Είναι κομμάτι της διαδικασίας αυτό-ανακάλυψης.

Σήμερα προσεύχομαι για τη σοφία να αναγνωρίζω την αρνητική έξαψη που ίσως προκαλώ. Δεν επιθυμώ πλέον να βλάπτω τον εαυτό μου και τους άλλους με αυτή τη συμπεριφορά.