«Ως ενήλικα παιδιά οι περισσότεροι έχουμε χρησιμοποιήσει ποικίλες σχέσεις σε μία προσπάθεια να θεραπεύσουμε τον εαυτό μας από την χρόνια αίσθηση μοναξιάς στη ζωή μας». ΜΚΒ σελ. 173

Κολυμπούσαμε μέσα στους άλλους ανθρώπους όπως ένα ψάρι κολυμπά στο νερό. Αυτό μας έδινε κάποια ανακούφιση από το άγχος που νιώθαμε όταν ήμασταν μόνοι. Άσχετα από το πόσο άσχημα ήταν τα προβλήματα των άλλων ή από το πόσο «ζητιάνοι» φαινόταν αυτοί οι άνθρωποι, ήταν ένα δυναμωτικό για την ύπαρξή μας - ένας τρόπος για να ξεφύγουμε από τον εαυτό μας. Αλλά μάθαμε ότι είχαμε εστιάσει υπερβολικά στους άλλους, χρησιμοποιώντας το δράμα τους και τον έξαψή τους για να αναζωογονηθούμε οι ίδιοι με μη υγιείς τρόπους. Έτσι συνειδητοποιήσαμε ότι είχαμε μια μη υγιή εξάρτηση από την έξαψη.

Στην ανάρρωση, σταματάμε να προσπαθούμε να διορθώσουμε τους άλλους. Αντικαθιστούμε εκείνες τις σχέσεις όπου καταλήγαμε να κάνουμε κύκλους με πιο υγιείς σχέσεις με μέλη του προγράμματος, αναγνωρίζοντας την ειλικρίνεια που μας είναι διαθέσιμη.

Όταν βρίσκουμε έναν υποστηρικτή ή έναν συνοδοιπόρο στο πρόγραμμα, ίσως να είναι η πρώτη συναισθηματικά ειλικρινής σχέση που είχαμε ποτέ. Μέσα από αυτή τη σχέση μαθαίνουμε να μεταφέρουμε την ανάρρωσή μας στον κόσμο και να κάνουμε φιλίες με ανθρώπους που έχουν την ίδια ποιότητα και ακεραιότητα, άνθρωποι που έχουν όρια και μπορούν να φροντίζουν τον εαυτό τους. Κάποια στιγμή, συνειδητοποιούμε ότι έχουμε κάνει την τελική στροφή - τώρα βρίσκουμε μη ελκυστικούς τους «ζητιάνους». Επιτέλους καταλαβαίνουμε γιατί οι άνθρωποι αντιδρούσαν απέναντί μας με αυτόν τον τρόπο πριν την ανάρρωση.

Σήμερα θα επιδιώξω να συνδεθώ με την Ανώτερή μου Δύναμη και με την υγιή ενέργεια των άλλων που θέλουν να αναρρώσουν, είτε είναι στο πρόγραμμα είτε όχι.